برهنه

بگوئيد برهنه به خاكم كنند

سراپا برهنه

آنگونه كه عشق را نماز مي بريم

چون با خاك عاشقانه درآميختن مي خواهم.

حسين سرچشمه خورشيد است و بدان كه سينه تو نيز آسماني لايتناهي است، با قلبي كه در آن چشمه خورشيد مي جوشد.

و گوش كن كه چه خوش ترنمي دارد

در تپيدن: حسين ، حسين ، حسين ...

                                                                                                                          شهید آوینی

               پاداش كساني است كه

                                      تا انتها زير باران مي مانند.

 در مورد مطلب زیر نویس پست قبلی:

اگر مقصد پرواز است قفس ویران بهتر

پرستویی که مقصد را در کوچ می یابد از ویرانی لانه اش نمی هراسد

شازده كوچولو: راهش چيست ؟

روباه: حوصله بخرج دادن و سكوت ، چراكه ريشه  همه سوء تفاهمها زبان است. علاوه بر اين دو ، براي اهلي كردن نياز به وقت شناسي هم هست مثلا:

اگر تو هر روز سر ساعتي خاص بيايي من براي ديدار تو لحظه شماري مي كنم و آن وقت است كه معني خوشبختي را مي فهمم. اما اگه وقت و بي وقت بيايي ، من از كجا بدانم كه چه موقع بايد دلم را آماده ديدار تو كنم !!!

هر چيزي براي خودش قاعده اي دارد.

شازده كوچولو: ببخشيد قاعده يعني چه ؟

روباه: اين هم از آن چيزهايي است كه پاك فراموش شده. قاعده همان چيزي است كه سبب ميشود فلان ساعت و فلان روز با بقيه ساعتها و روزها فرق كند.

و بدين ترتيب روباه اهلي شد

لحظه خداحافظي نزديك بود ،

روباه: آخ !!! نميتونم جلوي اشكهايم را بگيرم

شازده كوچولو: خودت خواستي كه اهليت كنم !!!! ديدي كه اين ماجرا سودي براي تو درپي نداشت !!!

روباه: چرا داشته ، حداقل در مورد رنگ گندمها . بايد رازي را بر تو بازگو كنم :

جز با دل هيچ چيز را چنان كه بايد نميتوان ديد ، ارزش گل تو به قدر عمري است كه به پايش صرف كرده اي. انسانها اين حقيقت را فراموش كرده اند اما تو نبايد آن را از ياد ببري ، تو تا زنده هستي در قبال چيزي كه اهلي كرده اي مسئولي. 

برگ در انتهاي زوال مي اُفتد و ميوه در ابتداي كمال ؛

بنگر كه چگونه مي اُفتي؛

چون برگي زرد ؟

يا سيبي سرخ ؟

به صداقت تو

به كرامت تو

آسمان نگاهت را به كبوتر چشمهاي من بسپار

تا از آن به تو پرواز كنم

نگاه كه مي كني ،

آفتاب با طلوع چشمانت به سجده ميرود ،

و دشت از بارش آرام نگاهت مترنم ميشود ؛

نگاه كه مي كني ،

دلم ويرانه اي ميشود ،

و تو باز پلك ميزني ؛

و من ساكت و آرام ،

و بي صداتر از هر زماني ،

اندوه كهنه خويش را مي بارم ...